کدام دل که ز دوري به جان نمي‌آيد

شاعر : خواجوي کرماني

کدام جان که ز غم در فغان نمي‌آيدکدام دل که ز دوري به جان نمي‌آيد
دو ديده ناز ده برهم روان نمي‌آيدسرشک من بکجا مي‌رود که همچون آب
که يادم از سمن و ارغوان نمي‌آيدز شوق عارض و رخسار او چنان مستم
ولي ز آتش دل بر زبان نمي‌آيدبسي شکايتم از سوز سينه در جانست
که هيچ تخته از آن بر کران نمي‌آيدچنان سفينه صبرم شکست وآب گرفت
که آب زندگيش در دهان نمي‌آيدکسي که نام لبش مي‌برد عجب دارم
ز من مپرس که آن در بيان نمي‌آيدمعباني که در آن صورت دلافروزست
براستان که به چشمم چنان نمي‌آيدبراستي قد سرو سهي خوشست وليک
که از فضول کمر در ميان نمي‌آيدنمي‌رود سخني در ميان او خواجو